เรามักวุ่นๆ กันจนลืมไปว่ากำลังทำอะไรอยู่ บางคนบอกว่าเขาลืมหายใจ
เราลืมมองคนที่เรารักและเห็นคุณค่าของเขาจนสายเกินไปเสียแล้วก็มี
แม้ขณะเรามีเวลาว่าง เราก็ไม่รู้จักว่าจะทำความรู้จักกับสิ่งที่เป็นไปภายในและภายนอกตัวเราเองอย่างไรเราก็เลยเปิดโทรทัศน์
หาไม่ก็หมุนโทรศัพท์ ดังกับให้มันช่วยเราหนีไปจากตัวตนของเรา
การภาวนาคือการรู้ว่าอะไรเป็นอะไรในร่างกายของเราในความรู้สึกของเรา
ในจิตใจของเรา และในโลกด้วย เมื่อเราสงบอยู่กับขณะปัจจุบัน
เราย่อมและเห็นได้ซึ่งความงามและความอัศจรรย์ซึ่งประจักษ์อยู่ต่อหน้าเรา ไม่ว่าสิ่งนั้นๆ
จะเป็นทารกเกิดใหม่ หรือพระอาทิตย์แรกขึ้น เราอาจมีความสุขได้ ถ้าเรารู้จักรับรู้กับสิ่งที่ปรากฎเฉพาะหน้าของเรา”
