คืนสิ้นกลิ่นกามรส
กิริยาพลุ่งพล่านดุของสัตว์ผู้ทั้งข่มขู่ เร้านำยั่วยวนให้โลดลิ่วสู่เป้าหมายเดียวกัน
แทรกเสียดไปกับสัมผัสนุ่มแน่นหวานที่มีห้วงบังคับรัดรึงเป็นตัวบีบรั้ง
ให้ไปสู่จุดหมายในท้ายที่สุดของผู้หญิงกับผู้ชาย
ในรสชาติเดียวกัน ในเวลาเดียวกัน แล้วจบลง
———-
กาม (หลาก) รสเจ็ดบทตอน
เก่าแก่เหมือนอำนาจลึกลับของแสงจันทร์ แต่สดใหม่ทุกครั้งที่ได้ลิ้มลอง
ดิบหยาบในลักษณาการสามัญของสัตว์โลก แต่บางคราวงามสลักเสลาราววัตถุศิลป์ ผุดพรายขึ้นไม่เลือกโมงยามสงบหรือคับขัน แทรกปนมากับสายหมอกอ้อยอิ่ง กลิ่นหอมของดอกไม้กลางคืน เสียงเสียดสีระรานของเครื่องสาย บทกวีในห้วงคำนึง และชั่วขณะของความเป็นความตาย
แผ่วเบาของเนียนสัมผัสคานน้ำหนักกับตระหนักรู้ในการประชัน–ลองเชิงระหว่างเพศ พันธะของการสืบเผ่าพันธุ์ กรอบเกณฑ์และคำจำกัดความที่พ่วงมากับความเป็นหญิง และในวรรคตอนระหว่างเสียงคำรามของพายุปรารถนาที่ถาโถม
เสียงทักทายของสุนัขบางตัวได้กลายเป็นความอ่อนโยนล้ำลึกของชีวิต
———-
บางส่วนจากในเล่ม
เราเอากันเหมือนคู่สัตว์ที่อยู่ใต้อำนาจคลั่งของการสืบพันธุ์แล้วเราก็ตั้งหน้าทำร้ายกันให้บาดเจ็บราวกับอาการของสัตว์ระแวงภัยที่แว้งกัดแม้เมื่อสายลมพัดมากระทบผิวเนื้อ
———-
“เป็นแม่หมาแล้วต้องรู้จักห้ามใจ สงวนทีท่าบ้าง รู้มั้ย ขาว” ผู้ชายเน้นคำเหมือนผู้รับฟังจะรู้เรื่องเอาจริงๆ “อยากก็ไม่แสดงว่าอยาก”
“เพราะมันไม่สงวนท่าทีน่ะสิถึงเสียท่าเป็นแม่หมาอยู่เดี๋ยวนี้”
———-
คุณเพียรยืนยันที่จะทำตามเส้นทางธรรมดา เปลือกๆ อยู่นั่นเอง การ์ดเชิญแต่งงาน แขกเหรื่อมากันเต็ม แล้วเก็บรูปถ่ายไร้สาระนั่นไว้เป็นตั้งๆ ถ้าผู้ชายทั้งโลกหัวอ่อนอย่างนี้ละก็ ฉันก็ยินดีอยู่กับความแห้งแล้งที่คุณว่าจนตายไป
———-
ไม่ใช่แค่ฝืนธรรมชาติหรอก แต่มันสวนทางกับผู้คนรอบตัวที่ต่างพากันฉลองการสืบพันธุ์แล้วส่งเสียงไชโยโห่ร้อง ฉันคิดอย่างที่คุณคิด หาลูกหมาสักตัวมาเลี้ยง เอาลูกหมาเล็กๆ ข้างถนนที่ไม่มีคนเหลียวแลมาประคบประหงมเลี้ยงดู ให้ข้าวน้ำ ปลอบ ตัวเองว่าทำบุญ แต่มันไม่ช่วยให้ดีขึ้น เพราะเวลาเราไปไหนด้วยกันคนที่รู้จักทักว่า… ดีแล้วไม่มีลูกนี่นะ เลี้ยงหมาจะได้ไม่เหงา เขามองหน้าลูกหมาที่หัวเล็กกว่ากำปั้นแล้วมองหน้าที่กำลังโรยของฉัน ไม่มีใครพบความเมตตาหรอก เขาเพียงแต่คิดว่า ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังบำบัดความใคร่ในบทบาทแม่กับสัตว์ที่ไม่รู้เดียงสาไร้ขนตัวนั้น ทุกขณะที่ฉันอุ้มเขาไปไหนๆ มันไม่ใช่ภาพของคนซึ่งแบกบุญไปด้วยแต่แบกกรรมของตัวต่างหาก กรรมที่อยากอยู่คนเดียว เลือกที่จะอยู่คนเดียว
———-
เกี่ยวกับผู้เขียน
อารยา ราษฎร์จำเริญสุข
หล่อเลี้ยงชีวาตนด้วยรสของการทำงานศิลปะกับงานเขียนจนถึงขณะหนึ่ง จึงผูกรักกับกิจกระทำใหม่เคยมีมาตอนเป็นเด็กประถม คือการมีหมาเคียงกัน ส่วนนี้ก่อมวลหมายในใจ ในวิถี ลบแถวอดีตของ ‘ความเป็น’ ที่เคย ให้ค่อยๆ เลือนหาย
นักศึกษาศิลปากร นักเรียนทุนรัฐบาลเยอรมัน คนเคยร่างหลักสูตรศิลปะผสมที่วางฐานบน
กาล เทศะ พื้นที่ คนทำงานศิลปะหญิงออกเดินทางกับหมาจรผอมดำเป็นตนผู้ชายมุ่งสู่แดนไกลไปร่วมมหกรรมศิลปะเมืองคาสเซล และล่าสุด พ.ศ. 2568-69 นิทรรศการ ‘ช่อมาลา’ จัดแสดงในสามพื้นที่ เหล่านี้ถูกชะลอหยุดด้วยประโยคที่ว่า “ฉันไม่ต้องเล่าให้ฟังทั้งหมดใช่มั้ย”
———-
คืนสิ้นกลิ่นกามรส
อารยา ราษฎร์จำเริญสุข เขียน
สำนักพิมพ์ Pandora Press
จำนวน 224 หน้า ปกอ่อน
ขนาด 12.7 x 18.5 เซนติเมตร
ISBN 9786168384213
