มาร์เซลา ปาซ ได้เขียนเรื่องราวอมตะของเด็กๆ ทำให้แปลสู่หลากหลายภาษา และทุกวันนี้ “ปาเปลุโช่” ก็เป็นส่วนหนึ่งของมรดกวรรณกรรมเยาวชนของโลกในแต่ละประเทศ แต่ละทศวรรษ (ตั้งแต่เมื่อเกือบ 90 ปีที่แล้ว) เราก็จะเจอเด็กอย่างปาเปลุโช่ ทุกมุมโลกจะมีเด็กเช่นนี้ ที่ซุกซน ไร้เดียงสา เป็นมิตร และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ชื่นชอบการสำรวจโลกกว้าง
การแปล Papelucho casi huerfano (ปาเปลุโซ่ เกือบกำพร้า) เป็นภาษาไทย นับเป็นเรื่องน่ายินดีสำหรับประเทศชิลี เพราะนอกจากจะแสดงถึงการให้เกียรติและยกย่องผลงานของมาร์เซลา ปาซ แล้ว ยังได้มอบการผจญภัยใหม่ๆ ของปาเปลุโช่ แก่เยาวชนไทยอีกด้วย
หนังสือนี้เป็นตัวแทนความเหงาและถูกทอดทิ้ง ของหนังสือในชุดปาเปลุโช่ พ่อแม่ของปาเปลุโช่เดินทางไปสหรัฐอเมริกากับพี่ชายซึ่งกำลังป่วย เขาจึงต้องอยู่กับป้าในต่างจังหวัด และที่นั่นเองเขาจึงได้รู้จักความดี และ การพร้อมจะช่วยเหลือผู้อื่นในหัวใจชาวนาและคนงาน เขาได้อยู่ใกล้ชิดความยากจนและการทำทาน แต่สำคัญที่สุดคือ ได้รู้จักผู้อื่น ทั้งคนจน ผู้ป่วย คนแก่ บาทหลวง คนเมา ยิปซี
หนังสือนี้ทลายกำแพงกั้นความแตกต่างทางชนชั้นและอคติ โดยแสดงให้เด็กๆ เห็นว่าสิ่งสำคัญคือเปิดรับความอารีของผู้อื่น และความรักของครอบครัว
ในเล่มนี้ ปาเปลุโช่ดำเนินเรื่องระหว่างความเศร้ากับความสร้างสรรค์ ระหว่างความเหงากับการร่วมแรงร่วมใจ บางที นี่อาจเป็นเรื่องเล่าเล็กๆ สำหรับสอนเด็ก หรือยิ่งกว่านั้นคือเป็นนิยายสำหรับการเรียนรู้ของเด็กๆ เรื่องราวดำเนินจนจบตอนที่ปาเปลุโช่ครุ่นคิดและประกาศความจริงอันลึกซึ้งที่สุดของหนังสือนี้
หลังจากทราบว่าพ่อแม่จะกลับมาวันคริสต์มาส ความจริงนั้นคือ “ตอนนี้ผมมีความสุขนะที่แม่ไปสหรัฐฯ เพราะถ้าไม่ได้ไป แม่คงไม่ได้กลับมา” นี่คือปฏิทรรศน์ของความรัก จะมีรักได้ต้องสูญเสียรักไปก่อน
————
(เล่ม2) ปาเปลุโช่ เกือบกำพร้า Papelucho Casi Hue’rfano
ผู้เขียน มาร์เซลา ปาซ Marcela Paz
ผู้แปล เพ็ญพิสาข์ ศรีวรนารถ
สำนักพิมพ์ผีเสื้อ
จำนวน 160 หน้า
ปีที่พิมพ์ 2566
ราคา 198 บาท
ISBN 9789741405961
