“อย่าถามฉันเลยว่ารักเธอแค่ไหน เพราะฉันรักเท่าที่เธอทำร้าย และนั่นไม่ใช่คำตอบที่ดี”
รวมเรื่องราวของ ‘เธอ’ ผู้มีตัวตนอยู่แค่ในความทรงจำ แต่เจือจางตลอดกาลอยู่ในเฉดสีรอบตัว เล่าผ่านโค้ดสี Hex และชื่อกำกับ ผสมพิกเมนต์ของคำสารภาพรักจาก ‘ฉัน’ ผู้มองเห็นสีของเธออยู่ในทุกที่ยกเว้นปัจจุบัน
หลงใหล เจ็บปวด อับอาย เสียสติ โง่งม วนเวียนอยู่ในวงจรที่เรียกว่ามูฟออนเป็นวงกลม คือสารพัดที่การตกหลุมรักทำให้เราเป็น ความรักอาจมีความสามารถพิเศษในการบีบบังคับให้เราใช้งานหัวใจตัวเองให้หดหู่ที่สุด ร้องขอคำตอบรับรักแม้จะไม่เคยรู้สึกว่าคู่ควร เรียกหาสีรุ้งจากใครบางคนที่ยินดีจะมอบให้เพียงสีเทาทะมึน สีของสายลมที่ไม่มีวันได้ครอบครอง สีของความรักที่ไม่มีวันเป็นไปได้ ความคิดถึงที่ได้กลับมาเพียงคำปฏิเสธ สีของความปรารถนาที่ไม่มีวันถูกเติมเต็ม
มันจึงไม่แปลกอะไร หากเรามองเห็นสีของเขาอยู่ในทุกสถานที่ที่ไป แต่ไม่เคยมองเห็นสีของตัวเองปรากฏอยู่ ณ ที่ใดเลย
บางส่วนจากในเล่ม
ความเปราะบางเป็นเรื่องธรรมดา
น้ำตาไม่ใช่ของมีค่าขนาดนั้น ไม่จำเป็นต้องหวงแหนแอบซ่อนเพื่อใคร
เมื่อเจอมุมปลอดภัย เราอ่อนไหวได้เท่าที่ต้องการ
ชีวิตของผีเสื้อและดอกไม้นั้นแสนสั้น
คงไม่ดีหากใช้วินาทีเหล่านั้นไปกับการเสแสร้งเข้มแข็ง
——
Afternoon Palette แดดบ่ายวันนี้มีสีเหมือนเธอ
เรื่อง ภมุ ภามุ
สำนักพิมพ์ P.S.
จำนวน 160 หน้า
ราคา 220 บาท
พิมพ์ครั้งที่ 1 – มกราคม 2568
ISBN 9786168166840
